Home

Promotie definitief in de ijskast

Jos' verslag van de wedstrijd van Goes 1:

Na een 5,5-2,5 tegen Sliedrecht is promotie definitief buiten ons bereik van dit seizoen. De kans op een overwinning was op voorhand al niet te groot gezien het ontbreken van Sven, Joey en Maxim. Retrospectief hadden we dan ook van de 150 KNSB teams die deze ronde actief waren de op 5 na laagste gemiddelde rating.

We hoeven ons dan ook niet te schamen voor het resultaat: op basis van het rating verschil was de verwachte score 5,34-2,66.

De heenreis verliep zonder opvallende complicaties en we waren ruim op tijd aanwezig in het clubgebouw van Sliedrecht, tegenwoordig in een kantine nabij een sportcomplex. Voorheen hield men domicilie op de bovenverdieping van een cafe, maar nadat dit veranderde in een restaurant moest er een ander onderdak worden gezocht.

Minder sfeervol maar beter licht zou mijn samenvatting zijn. Het was er wel tamelijk fris zodat ik vrijwel de hele partij mijn jas heb aangehouden. Kan misschien ook aan mij liggen, want ik zag ook enige ‘locals’gewoon in een T-shirt zitten.

Er speelden gelijk met ons nog 2 andere wedstrijden en de uitslagen werden live bijgehouden op TV schermen, wat de entourage wat meer cachet gaf.

De partijen dan . Omdat er pas na afloop van de wedstrijd in het restaurant democratisch werd besloten dat ik een verslag zou gaan schrijven ( vooral naar aanleiding van mijn opmerking “schrijft er ook iemand een verslag?”) heb ik het allemaal tijdens de wedstrijd niet chronologisch bijgehouden .

Op bord 1 speelde Louis remise in een Siciliaanse partij met Spaanse trekken. Hij gaf aan dat er op een gegeven moment mogelijk ergens een offer op h6 in had gezeten, maar toen dit niet gebeurde werd het evenwicht niet meer verbroken.

Remco speelde tegen de op papier sterkste speler van de tegenstander, waaraan ik zelf nog enige schaarse voorbereiding had besteed. Remco had de mogelijkheid om op f7 te offeren wat mogelijk kansen had geboden, maar gaf zelf aan hier door het klimmen der jaren niet meer op in te hebben durven gaan . Daarna was het helaas vooral eenrichtingsverkeer wat ik naast me zag voltrekken.

Rinus’tegenstander speelde een gambiet waarvan ik me niet kan voorstellen dat het objectief gezien tot de meest kansrijke voortzettingen behoort. Het bleek echter wel voldoende praktische kansen te bieden om Rinus uiteindelijk op te zadelen met een vreselijk slechte loper en een paar torens dat op vrij onnatuurlijk uitziende velden belandde. Ook hier moest helaas de handdoek in de ring worden gegooid.

Rien speelde met wit een soort Koningsindische aanval. Ik weet over deze partij niet veel meer dan het resultaat ( remise) want tegen de tijd dat ik de anderen over hun partijen aan het uithoren was, was Rien juist weggegaan naar de trein.

Erwin haalde een ware Houdini-act uit. Op een gegeven moment had ik de 0 eigenlijk al had geteld. Toen de stand 4-2 was en er een voor het oppervlakkige oog zeer moeizame stelling resteerde, voegde ik hem nog toe dat er gewonnen moest worden . Hoewel dit niet helemaal serieus was bedoeld, werd kort hierop met een fraaie truc nog wel een half punt uit het vuur gesleept.

 

Niels speelde in de opening een wat onnauwkeurige zetvolgorde, die een normale ontwikkeling van zijn stukken belemmerde. Vanaf dat moment was het keepen, en helaas leverde die inspanning niet het gewenste resultaat op.

David speelde met zwart zijn favoriete opzet, waartegen zijn tegenstander wellicht niet op de meest nauwkeurige manier reageerde ( f4 in 2 tempi, paard dat op f3 hoort belandde op e2). Het was echter genoeg om een vervelende drukstelling te krijgen, wat uiteindelijk uitmondde in een erg vervelende vrijpion die David uiteindelijk alleen ten koste van een paard te pakken kon krijgen . Het resterende eindspel was niet meer te redden op 1 tempo.

Mijn eigen partij leverde Goes het enige winstpunt op. Mocht ik na de partij nog hebben gedacht dat dit me althans nog enige ‘bragging rights’verschafte, dan veranderde dit wel nadat ik de partij aan de computer had gevoerd. De stellingsbeoordeling ging op en neer als een bal in een flipperkast, waarbij nog een door mij gemiste stap-3 truc die een dame had gewonnen voorbijtrok. Een partij verloop dat gebruikelijker is bij spelers met een kilootje rating minder. Als je zo’n partij verliest denk je “uithuilen en opnieuw beginnen”. Als je hem wint? Voor mij althans een beetje het gevoel of je een Russische roulette hebt overleefd.

Hierop werd een plaatselijk horeca etablissement door ons bezocht dat locals als ‘gedateerd’ hadden omschreven.

Inderdaad was het een gevoel alsof we in een tijdcapsule waren beland en enkele decennia in het verleden verzeild waren geraakt. Enige steekwoorden: metalen bakjes, schaaltjes appelmoes ( zonder kers, dat dan weer niet), roestige vorken. De prijzen waren helaas niet in guldens.

Niettemin waren de porties groot genoeg zodat we toch voldaan de terugreis konden aanvaarden . Resteren ons nog 2 KNSB wedstriijden om des keizers baard.