Op jacht naar het brons (vervolg)

Verslag: Hans Welten

In een onderlinge strijd werd in de laatste ronde tussen Goes B en HWP A de derde en vierde plaats verdeeld. Goes B had genoeg aan een gelijk spel. Goes B was op volle sterkte. HWP A had één invaller.

  Goes B 1886   HWP Sas van Gent A 1799 2.5-1.5
1 Rinus Burgerhoff 1942 - Gert van Rij 1967 1-0
2 Remco van de Braak 1920 - Andre Galle 1910 0.5-0.5
3 Erwin Kloosterman 1846 - Philip de Vroe 1810 0.5-0.5
4 Hans Welten 1834 - William Baeten 1508 0.5-0.5

Remco had een ingewikkelde stelling op het bord. Hij kreeg een remiseaanbod. Van mij mocht hij doorgaan, maar de beslissing was aan hemzelf. Na nog wat overwegingen besloot hij het remisevoorstel te accepteren.

Van de partij van Rinus heb ik niet veel gezien, ik zag hem wat minder staan. Ik was dan ook blij verrast dat hij ineens gewonnen had.

Erwin had een lekkere stelling bij elkaar geschaakt. Ineens hoorde ik een hoop gezucht en gemopper naast me. Hij bleek zijn dame verloren te hebben. Als compensatie nog wat lichter materiaal en nog steeds een betere stelling. Uiteindelijk was dat genoeg om er nog een remise uit te slepen.

Hans dacht een pion te kunnen winnen, maar schrok op het laatste moment terug voor de consequenties. Het werd een strategisch gevecht tegen wat meer tactische kansen voor William. Nadat mijn verloren kwaliteit op een verkeerde manier terug werd geofferd leek de strategie toch te gaan winnen. Zelfs een mogelijke afruil naar een ongelijk lopereindspel had naar winst geleid. Er volgde echter geen torenruil, maar een dwingende zet die ogenschijnlijk naar herhaling van zetten zou leiden en gepaard ging met een goed getimede remisevoorstel. Ik nam de remise aan, waarna een niet nader genoemde sterke speler onmiddellijk uitriep dat ik William binnen enkele zetten mat kon zetten. Oeps, niet gezien. Een domper, maar de teamwinst was in ieder geval binnen.